Een nieuwe indringer in mijn domein......

Goh....wat loopt ze achter met mijn blog....je zou haast denken dat er weinig spannends gebeurt in mijn leven. Naast het bekende,  katten verjagen, het voor de deur liggen kijken naar de wereld die langskomt en het helpen van kinderen die bang zijn voor honden......gebeurt er ook weinig. Eigenlijk moet dat zijn , gebeurde.

Ik had gewaarschuwd moeten zijn !! Een week of 3 geleden begonnen de eerste tekenen in het huis te komen.
Er stond ineens een groot kunststof gevaarte in de kamer, waar ik niet in pas, net niet. Twee dagen laten stond er zo een enorm metalen ding in de kamer, die ik me nog wel herinner uit mijn vroege jeugd.
Er hing een bepaalde spanning in de lucht, en er verschenen nieuwe speeltjes en heel veel lekkere dingen....... Vreemd, maar ik zocht daar nog niets achter. Nu weet ik beter. Het was het voorbereiden op die nieuwe, die bruine, die bijter, die in de weg loper....... Kahru.

Twee weken geleden gingen ze allemaal op dezelfde dag op hetzelfde moment weg, dat is al bijzonder, met 2 auto's. Uren later komen ze thuis, en dumpen ze dit voor mijn voeten !!!!

Wat moet je daar nu weer mee ? Het luistert niet, het plast gewoon in huis, het bijt ( met vlijmscherpe tandjes) en het rent je de hele tijd achterna.
Dus ik vertelde het...opduvelen !!! Mooi niet luisteren dus.
Gelukkig begreep hij ( ja het is ook nog eens een HIJ!!!!) na een paar keer, dat ik het echt meen.
Dus bleef hij een beetje weg bij me. Maar de rest van de roedel !! Koetel, koetel, en knuffel en oohhhh en aahhhhh....hallo, wat is er zó bijzonder aan een bruin monster??
En visite..!!! Elke dag opnieuw, komen ze langs, doen even " o, hallo koda, " om vervolgens uitgebreid op de grond te gaan liggen en zich te laten bijten door dat mormel !!! Niks leuk aan.

Na een dag of 2 kreeg ik het vermoeden , dat hij niet meer weggaat. De baas doet oefeningen , loopt met hem aan een lijntje, en heeft haar trainingsogen aanstaan. Dat is toch ook wat.....misschien moet ik hem maar een klein kansje geven dan....

Hij vind water ook leuk, en dat schept een band. Verder ontdek ik, dat , als ik meedoe met de oefeningen ( die ik allang beheers, uiteraard!) ik óók lekkers krijg....kijk, dat werpt een ander licht op de zaak.

Ik ben fanatiek bij elk geluid van een riem of rammeltje. Er kan weer eten gescoord worden...... Karhu is wat meer respectvol, en dat vind ik fijn......Wie weet gaat het nog meevallen !!

Voor het eerst naar het strand...pffff....alsof dát zo bijzonder is!! Nu blijkbaar wel...moest een fotograaf mee!!! Goed, het was Roos, maar toch!!!!Gelukkig sta ik ook goed op de plaatjes. Hij rent hier respectvol achter me aan ......

Hier kijkt hij vol bewondering toe, hoe ik stoer en mans door de golven ga.......

 Hier laat hij zien dat ook hij wel een beetje stoer is.......

Hier toont hij zijn ware gezicht......een mini monster.....

Hier doet hij net of hij schattig is....pffff...daar trapt toch niemand in ??

Maar toen gebeurde het.......Hij werd ziek...... niet een beetje, maar eigenlijk heel erg, althans zó ziet het er uit !!!! Dan kan iedereen wel zeggen, dat heeft zijn broer ook, het gaat wel over....maar ik schrok er toch wel van !! In een paar dagen tijd was zijn koppie zo geworden..

Binnen in zijn oortjes.....

dus hoppa, naar de hondendokter, Martin. Die schrok vast ook wel een beetje, maar deed net alsof hij het heel gewoon vond ! Hij heeft Puppy-strangles !! Ik moest mee, om vast te laten stellen, dat mijn prachtige oren helemaal ok waren... gelukkig waren ze dat !!

Aangezien de kleine donder ( ja, ik raak echt aan hem gewend!) niet meer buiten de tuin mag komen, omdat de Prednison zijn immuunsysteem heeft platgelegd, heeft zij, de baas, wat anders bedacht. We gaan gewoon elke dag heel vroeg ( rond 06.30) naar het strand. Dan is het nog hondvrij en in de nacht schoongespoeld. Gewoon de kleine dragen tot aan het harde zand, en dan lekker een kleine 10 minuten laten spelen en rennen... Goed plan !! Daar gingen we dus, in alle vroegte, voor het eerst samen in de achterbak. Ging verbazend goed!

Op het strand was het heel ver naar het water en het harde zand, ik hoorde haar zuchten en puffen en steunen.... en zag die kleine worstelen om op de grond te mogen. Dat gaat ze vast niet elke dag doen, denk ik zomaar !!

Ze is een watje..!!

Maar Kahru geniet ervan.

Wat een gebeurtenissen....en nog weten we niets.....

Wat mijn mens toch heeft bedacht.....ze vindt mij zó geweldig, dat ze mij wil klonen!!! Dat kan ze helemaal niet, dus heeft ze iets anders leuk bedacht......een pup.....
Maar dan wel een pup van mij..... Dat houdt in dat er een teefje moet zijn, waarbij dat kan/mag gebeuren. En zo gebeurde dat dus..... Eergisteren werden we aan elkaar voorgesteld. Een heuglijke dag, want wat is ze mooi, en leuk en lief......zucht. Ik was er zó onder de indruk van haar, dat ik haar imponeerde met mijn mooie lijf, mijn gezellig spelen en liefdevol samenzijn. De bedoeling van het gebeuren ontging mij verder volledig. Dus na al dat spelen en gezellig samenzijn, was er niets gebeurd. Vandaag was dus de tweede poging..... Kaya ( zelfs haar naam is mooi, en past zo goed bij de mijne...) kwam weer en echt waar.....ze rook nóg beter dan twee dagen geleden!!! Ze wilde duidelijk iets van me, maar daar kwam ik weer niet helemaal aan toe....misschien hebben we meer tijd samen nodig??? Dus mijn mens heeft mij op vakantie gestuurd.....naar Ritsumasyl....een sex-vakantie....( hoopt ze!!!!)
Dus daar ga ik, en wordt vervolgd!!!!